Gdy się miłość rodzi i na świat przychodzi.

Artykuł zawiera spoilery!

W ostatniej dekadzie w polskim kinie wystąpiło dziwne zjawisko. Kino ambitne, poruszające ważkie tematy, mocno się rozwinęło, a kino gatunku i rozrywkowe przeżywało głęboki kryzys. I w końcu powstał film rozrywkowy, który zasłużył na miano filmu rozrywkowego.
Mowa oczywiście o filmie "Listy do M.". Film dobry, a jeśli przyjmiemy jako kryterium standardy z poprzednich filmów tego typu produkowanych w Polsce, nawet bardzo dobry. Opowiada cztery historię osób, które jak pokazuje końcówka, są jakoś ze sobą powiązane.
Mikołaj jest prezenterem radiowym, który wstąpił do królestwa miłości i został z niego brutalnie wygnany. Po tej przygodzie pozostał mu miły i bystry synalek, który zapowiada się jako świetny przyszły księgowy albo szef Głównego Urzędu Statystycznego.
Jego przełożoną jest zimna s... szefowa, królowa lody z zamrożonymi emocjami. Jest niezwykle profesjonalna i dystyngowana, no i zna każdą ważna datę z historii świata.
Mikołaj wychodząc o poranku z radia, zdenerwowany mocno w skutek decyzji swojej szefowej , postanawia wyładować nerwy staropolskim zwyczajem - rzucaniem śnieżkami. Okazuje się, że mam talent kupidyna. Rzucona przez niego śnieżka jest początkiem pięknego romansu.
Romansu z Doris, białogłowej pomocnicy Św. Mikołaja i jednocześnie prezenterki świątecznych eventów. Doris marzy o miłości swojego życia, by z ukochanym zjeść śniadanie u Tiffany'ego. Na razie śniadania zwykle jada sama.
Doris pracuje w firmie, której właścicielem jest Wladi, młody yupiszon, sarkastyczny i niedbający o zdrowie swoich rodziców przystojniak. Wladi zatrudnia u siebie, na stanowisku "przebierany Mikołaj" Melchiora vel Mel Gibson. Ten pomimo, że jego fizyczność nie wskazywała by na to, zajmuje się głównie uszczęśliwianiem, ale nie dzieci, tylko samotnych babeczek.
Jest jeszcze Szczepan Lisiecki, policyjny negocjator, który okazuje się być mięczakiem i pajacem. Zdradza go żona, i to ze Św. Mikołajem, a córka nie ulega jego techniką perswazyjnym.
Bohaterowie filmu są różnie poustawiani w hierarchii szczęścia. Mikołajowi zdaje się być zadowolony z życia, Melchiora wręcz tryska radością, zimna szefowa też się nie skarży, a Doris jedynie lekko popłakuje. Jedynie Szczepan mocno dołuje, psychicznie i fizycznie, i w początkach filmu wykonuje samobójczy, nieudany skok z budynku.
Z wyjątkiem Szczepana i trochę Doris, żadne bohater nie dąży do zmiany, podoba im się ich dotychczasowe życie. Jednak dzień 24 grudnia zmieni sytuacje ich wszystkich, każdy z nich odkryje szczęśliwszą stronę życia.
Fabuła w tym filmie jest gęsta, gładko przechodzi od poczynań jednego bohatera do opisywania działań drugiego. Dobrze zbiera wątki historii, zbliża je do siebie by odkryć powiązanie wszystkich bohaterów ze sobą.
Siłą tego filmu są bohaterowie. Sama historia jest nie najwyższych lotów, brak jej trochę dramatyzmu, ale jej bohaterowie mocno ją podciągają do góry. Stworzono dobre osobowości, ale nie postawiono przed nimi dostatecznej ilości wyzwań, przeszkód, elementów prowokujących do działania. Są wyraziści, ciekawi, różnorodni, a przede wszystkim miło ich się słucha i ogląda. Szczególne wyróżnienie należy się ekipie małoletniej. Aktorzy dobrze odgrywają dobrze napisane role z naprawdę dobrymi dialogami, które mają iskrę, są zaskakujące i wywołują podniesienie się kącików ust w stronę nieba. Świetnie oddają osobowość postaci.
Warto złożyć uznanie filmowi za to, że nie wciska na siłę ideologii świąt. Święta są tam tylko pretekstem, elementem napędzającym akcje a nie głównym bohaterem.
I w związku z tym przesłanie filmu jest takie mało polskie i mało świąteczne. W Wigilię nie chodzi o Wigilię. Nie ma znaczenie drzewko, temperatura barszczu, ładna sukienka, czy jakikolwiek rytuał. W święta, ale generalnie w życiu, chodzi o to by mieć blisko siebie osobę bliską, której dajemy radość i która czyni nasze życie szczęśliwszym.